Esperanto-Dichter

Die Karriere von Vanselow als Esperanto-Dichter muß in den 1930er Jahren begonnen habe. Er schreibt selbst, wie rasch er die Sprache gelernt habe und zu dichten anfing - aber leider ohne ein Datum anzugeben. Der größte Teil seines Schaffens dürfte in den Heften der Serie "Nia lingvo Esperanto" enthalten sein, deren Inhaltsverzeichnis 249 Titel aufführt.

Tatsächlich finden sich in einem [|Inhaltsverzeichnis der Zeitschrift "Literatura Mondo"] (PDF) die folgenden Einträge

Demnach würden alle seine Gedichte auf Seite 128 des Jahres 1936 stehen. Es ist möglich, daß die Angaben fehlerhaft sind. Lediglich Elkora diro (Übersetzung eines Gedichts von Heinrich Heine) ist bislang bekannt.

Als "junger Dichter" (er zählte auch schon 50 Lenze) wurde er in die Sammlung Naŭ poetoj aufgenommen, über die **Georgo Kamaĉo 1991 schreibt:** Quelle: [|Gutoj de eleksiro] Demnach kam das bereits gedruckte Buch nicht mehr zur Auslieferung, sondern wurde während der Belagerung von Budapest als Heizmaterial genutzt. Nur ein Exemplar blieb übrig und wurde 1989 veröffentlicht. Es enthält drei Gedichte von Vanselow. In der selben Rezension wird eine 2. Ausgabe einer //Esperanta antologio// erwähnt, die zwei, aber andere Gedichte enthält. Der Eintrag lautet: Germano. Tre abunde verkis originale kaj traduke, precipe kantojn. Liaj poemoj aperis chefe en 'Heroldo de Esperanto' an tau kaj post la Dua Mondmilito. Poemoj en /Nau poetoj (1938). /Verko: /Nia lingvo Esperanto /(ses kajeroj, 1952-1953).
 * Naŭ poetoj.** Div. aŭtoroj, red. Kálmán Kalocsay. Saarbrücken: Iltis, 1989. 74p. 21cm. 33,60 gld.
 * //Eldoninte la faman// //Dekdu poetoj en 1934, Literatura Mondo ekpresis novan poemkolekton kun po ne multaj verkoj de naŭ junaj lirikistoj. La antologieto finpresiĝis en 1938, sed ĝi neniam atingis la publikon. La libroj, binditaj aŭ ne, iĝis hejtpapero pro la dummilita sieĝo de Budapeŝto. Ili ĉiuj – minus unu, kiu kuŝis funde de kolomana libroŝranko ĝis 1973 – nutris hejman fajron. Nun, post 51 jaroj, la libreto fenikse proponas sin al la poeziama publiko.//

Die [|Rezension] von Gaston WARINGHIEN (Nica Literatura Revuo, 4/3, p. 93-99) dieses [|Buches] weckt Zweifel an Vanselows literarischen Qualitäten.
 * //La elekto de la cititaj poemoj spegulas la guston de la kompilinto, kaj oni povas ne samopinii kun li pri ĉiu punkto. El la poemoj de Zamenhof, ekzemple, la plej bona ŝajnas al mi "Al la fratoj", ĉar plej simpla en sia emocio kaj fervoro; de Kalocsay mi estus certe citinta la grandiozan "Homo", de Maŭra mi estus preferinta la "De Profundis", de R. Schwartz, la "Moderna Anĝeluso" -- kiujn preterlasis Auld; inverse, __mi estus nenion konservinta de K. Vanselow,__ Miloŝ Lukaŝ, Ŝtefo Urban, Berci Darazs kaj precipe de G. Waringhien (kion diable mi venas fari en tiun galer ... ion?) Sed mi ja scias, ke pri gustoj oni disputi ne devas; kaj cetere mi pli volonte fidas la guston de Auld ol la mian, almenaŭ pri poeziaj aferoj. Ne ĉio povas plaĉi al ĉiu: sed fleksi sian personan guston sub la influo de fidinda spertulo estas ĝuste rimedo larĝigi kaj delikatigi ĝin. Kaj pri tiu ĉi Antologio, mi volas ripeti la tre saĝajn vortojn, kiujn Kalocsay skribis por la antaŭparolo de la ne aperinta "Nova Krestomatio", pri kiu mi ĉi-supre aludis: "Ne ĉiuj poemoj havas, kompreneble, egalan valoron en la libro. Nia literaturo estas juna, lingvo kvindekjara estas ankoraŭ infano. Sed eĉ se nia literaturo ne estas komparebla al la literaturo de la naciaj lingvoj, precipe al tiu de la grandaj, ĝi estas jam tamen trezoro, pri kiu ni ne devas honti, kaj en kiu jam troviĝas pecoj valoraj eĉ laŭ la plej severa konsidero." ("Lingvo-Libro", 1938).//
 * **Esperanta antologio : poemoj 1887-1957** ; redaktita de W. Auld ; ; 640 p. : ilustr. ; La Laguna ; 1958 ; Régulo